•  italië, monza: autodromo nazionale di monza

Oud, maar niet oudbakken. Na de Grand Prix van Turkije staat aanstaand weekend op het ‘Autodromo Nazionale di Monza’ weer een traditierijk circuit op de Formule 1 kalender. Bovendien is de race in Monza de laatste race van dit seizoen die op Europees grondgebied plaatsvindt. Van het jongste Grand Prix circuit, Istanbul Park Otodrom, naar een van de meest geschiedenisrijke circuits die de Formule 1 kent. De F1 maakt binnen amper 14 dagen een bijzondere reis in de tijd. De duizenden enthousiaste tifosi zorgen in het Koninklijke Park voor een unieke sfeer.

Nergens anders ter wereld werden meer Grand Prix’ gereden dan in het Koninklijke Park van Monza. 56 maal was Monza gastheer van het Grand Prix circus sinds het begin van de Formule 1 racerij in 1950 op het huidige, 5,793 kilometer lange circuit ‘Autodromo Nazionale di Monza. Slechts 1 keer, in 1980, werd het traditierijke circuit overgeslagen toen de Grand Prix van Italië verplaatst werd naar Imola.

De fans noemen het in 1922 ontworpen circuit met eerbied “een magisch circuit”, en dat komt niet alleen door de schilderachtige omgeving midden in het ‘Parco Reale’. Nergens anders bereiken de Formule 1 bolides hogere snelheden dan op de rechte stukken van Monza, hoewel de later toegevoegde chicanes zoals in de Variante della Roggia of in de Variante Ascari de volgas orgie behoorlijk temperen. Toch blijft, ondanks de chicanes, Monza een hogesnelheidscircuit.

De hoge snelheden die in Monza worden bereikt vormen een extreme belasting voor remmen en motoren. Winst of verlies op het circuit wordt echter bepaald door de aërodynamische kwaliteiten van een Formule 1 bolide, de banden en het potentieel van het chassis. Om de luchtweerstand ten gunste van een zo hoog mogelijke snelheid op de rechte stukken te minimaliseren, rijden de auto’s met de meest vlakke vleugelafstelling van het seizoen die mogelijk is. Dit betekent echter dat de grip in de snelle bochten, zoals in de Parabolica, nauwelijks door de aërodynamica wordt gesteund. De snelheid in de bochten is meer afhankelijk van de prestaties van de banden en de mechanische grip die het chassis genereert.

“Omdat Monza een hogesnelheidscircuit is wordt er met erg weinig vleugel gereden”, legt Willy Rampf, technisch directeur van BMW-Sauber uit. “Dit wil zeggen dat speciaal voor dit circuit een apart aërodynamica pakket wordt ontwikkeld, dat nergens anders gebruikt kan worden. Het pakket omvat een andere voor en achtervleugel en meerdere modificaties aan de carrosserie. Door het gebruik van de V8 motoren zal de topsnelheid natuurlijk wat lager liggen als in het verleden, maar ik verwacht nog altijd snelheden tot 340 km/uur. Monza hoort nog altijd tot de circuits waar de remmen extreem worden belast. Met name in de eerste chicane krijgen de remmen het zwaar te voorduren”, aldus Rampf.

Een ronde op het Italiaanse circuit telt 5.793 kilometers, en in de race zullen de coureurs 53 rondes moeten afleggen. Dit brengt ons bij een totale raceafstand van 306.720 kilometer. Zoals altijd ook een pitstopvoorspelling, wanneer zullen de coureurs de pitstraat bezoeken bij een één, twee- en driestopsstrategie? De eenstoppers ‘pitten' naar verwachting in ronde 27-33, de tweestoppers doen dit in ronde 17-22 en 33-41, en de driestoppers pauzeren in ronde 11-16, 26-29 en 42-46.

Onboard:
Het circuit doet haar naam van “snelste baan op de kalender” eer aan door de coureurs al na startfinish de gelegenheid te geven het gas flink in te trappen, een snelheid van 350 kilometer per uur kan en zal worden gehaald voorafgaand aan de eerste bocht. Die eerste bocht kan vanzelfsprekend niet met een gelijke snelheid worden afgenomen, terugschakelen naar de tweede versnelling en met een kilometer of 115 kan de Prima Variante worden voltooid. Een snelle en lange bocht vervolgens, opschakelen naar de vijfde versnelling en met 250 kilometer per uur door Curva Biassano. Vol gas voor een lang recht stuk en op weg naar de Variante della Roggia. Een snelheid van 335 kilomter per uur kan hier worden gehaald, waarna er afgeremd moet worden tot circa 110 kilomter per uur.

Een versnelling omhoog en door de Prima Curva di Lesmo, om vervolgens in de tweede versnelling met opnieuw zo'n 115 km/uur door de Seconda Curva di Lesmo te rijden. Opnieuw een lang, vrij recht, stuk tot een moeilijke fase op de baan aanbreekt. De Curva del Vialone en vervolgens de Variante Ascari zijn moeilijke bochten en kunnen met niet al te hogen snelheden worden genomen: tussen de 150 en 200 kilometer per uur. Hierna opnieuw een lang recht stuk waar ook hier weer hoge snelheden kunnen worden gehaald. De laatste grote bocht en tevens kritiek stuk op de baan: de Curva Parabolica. De coureurs gaan de bocht in met zo'n 160 kilomter per uur, maar tijdens de lange bocht kan bij goed stuurwerk het gas al weer licht worden ingetrapt. Bij het uitgaan van de bocht zullen er snelheden van 280 km/uur worden gehaald.

Een baan met bijzonder veel hogesnelheidsgedeeltes, de paardenkrachten zullen dus echt aanwezig moeten zijn. Voor wie hier niet op kan rekenen zijn de twee eerder genoemde kritieke bochten punten waar tijd gewonnen kan worden.
 

•  foto's van italië, monza