•  kimi räikkönen

Kimi Räikkönen werd meteen herkend als een toekomstige kampioen, toen hij in 2001 op de deur klopte van de Formule 1. De opvolgende jaren groeide hij uit tot een uitstekende rijder, en stapte hij in de schoenen van zijn landgenoot Mika Hakkinen bij Team McLaren Mercedes. In 2003 toonde hij zijn ware rijderkunsten, en streed hij tot de laatste race om het wereldkampioenschap.

Kimi’s weg naar de top, zou voor iedere jonge coureur een drijfveer moeten zijn. Hij heeft het gemaakt, ondanks dat hij niet van rijke afkomst is, of veel financiële steun heeft gehad. Hij heeft alles te danken aan zijn talent, en om op het juiste moment goed te presteren.

Hij hecht nog steeds veel waarde aan zijn ouders, en de vrienden die hij al had voordat hij een ster werd. Zijn huis staat in Zwitserland, maar hij gaat zoveel mogelijk terug naar Finland. Hij heeft hier een huis, niet ver vanwaar hij opgroeide.

Kimi heeft zijn liefde voor snelheid van zijn ouders geërfd. Zijn eerste experimenten waren op 2 wielen, in plaats van 4. “Mijn broer begon met motorcross toen hij 3 ½ jaar oud was, hij kon niet eens op een normale fiets rijden”, herinnerd Kimi zich. “Ze moesten extra wieltjes op de motor aanbrengen. Op mijn 5e jaar ben ik begonnen. Mijn broer kreeg een grotere motor, toen konden we samen racen op het land rond ons huis”.

“Mijn vader was monteur. Hij werkte voor een man wiens zoon op de go-karts reed. Daar zijn we een keer gaan kijken, we vonden het zo geweldig, dat we meteen een kart voor mijn broer en mij hebben gekocht. Ik was toen 7 of 8 jaar oud. Ik begon in locale races, niet officieel, maar just for the fun. Ik was 12 jaar toen ik aan echte wedstrijden ging meedoen, dit is vrij laat. Mijn broer reed in de karts tot zijn 17e, daarna stapte hij over naar autoracing. Mijn interesse lag meer bij de karts”.

“Mijn vader stopte alles wat hij had in onze carrière’s, en maakte veel schulden. De meeste tijd had hij 3 banen tegelijk. Zo was hij taxi chauffeur, werkte hij bij de gemeente in de buitendienst, en was hij uitsmijter bij een bar”. Op een gegeven moment haalde hij de pijpleidingen uit de badkamer, om de kart te kunnen repareren. Dit betekende dat de hele familie, buiten naar het toilet moest.

Al snel reisde Kimi door heel Europa, met wisselend succes. “De eerste keer dat ik buiten Finland racete was in 1993. Ik won het Scandinavisch kampioenschap, hier is alles begonnen. Het eerste jaar van het Europees kampioenschap, was niet zo best. Ik was best snel in sommige races, maar belande dan buiten de baan. Maar ik had me bij een paar mensen in de kijker gereden. Zij bezorgde mij gratis banden, en hielpen me nog met tal van andere dingen.

Ik won het kampioenschap van Finland in 1997. In 1998 was een zekere Peter de Bruijn uit Nederland van plan om een eigen team te starten, en was op zoek naar rijders. Hij vroeg mij om bij hem te komen racen, ik was toen 17 jaar. Ik heb toen meteen de school opgegeven, en ben naar Nederland verhuisd om te gaan racen. “Ik moest nog steeds mijn hotels en vliegreizen betalen, maar geleidelijk aan begon Peter deze kosten over te nemen. Dat was maar goed ook, anders had ik het karten nooit kunnen bekostigen. Maar goed, dat jaar won ik 2 Finse kampioenschappen, het Scandinavisch kampioenschap, en werd ik 2e in Europa. Het was dus best een goed jaar voor ons”.

Deze successen gaven hem een hoop aandacht. Een van de mensen die de potentie van Kimi zag, was voormalig Formule 1 teambaas Peter Collins. Door hem ontmoete Kimi de broers David en Steve Robertson. Deze broers hadden ook Jenson Button op weg geholpen, en wilde nu Kimi op weg helpen naar de autosport.

“De eerste tests die ik deed waren in een Formule Ford, daarna stapte ik in een Formule Renault. Dit was pas echt fun, de auto reed een stuk sneller, en was minder nerveus. Ik reed maar een paar races in 1999. In de eerste race werd ik 3e, in een ander race kreeg ik pech aan de auto, en in weer een andere race kreeg ik een ongeluk. De auto was niet echt super, en dus besloten we om hier mee te stoppen”. Kimi en de broers Robertson besloten om met dit programma te stoppen, en te wachten op een nieuwe mogelijkheid aan het eind van het jaar.

“Ik ging terug naar Finland, en ging weer karten. Ik reed het Fins kampioenschap, omdat ik anders niks had te doen. Ik werd 2e in dit kampioenschap. Ik was mee aan het vervelen in Finland, de mensen zeiden; daar heb je weer zo’n mislukte coureur, die terug komt van Engeland. Dave en Steve bezorgden mij een stoeltje bij een goed team in de Winter Series, ik won alle races.

In 2000 veranderde de regels voor het Formule Renault kampioenschap, hierdoor kreeg iedere coureur dezelfde auto. Dit was een hele verbetering, iedereen had een nieuwe auto, en dit maakte het voor alle coureurs hetzelfde. Er waren 12 races, maar ik reed er maar 10, omdat ik het kampioenschap al op mijn naam had staan. Ik won 7 races, en had 7 pole positions, werd 1 keer 2e en 2 keer 3e. Dit was een geweldige prestatie, die veel aandacht trok.

Nog voordat hij uit de militairendienst kwam, mocht hij voor het eerst proeven aan de Formule 1. Ondanks zijn geringe ervaring, kreeg hij een test aangeboden bij Sauber. Niemand verwachte dat hier een race contract uit zou voort komen, maar Kimi overtuigde het Zwitserse team onmiddellijk.

“Ik had maar 1 volledig jaar gereden met raceauto’s, het ging allemaal zo snel. Ik had gelukkig de juiste mensen achter mij staan, en soms moet je gewoon op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Ik mocht 3 dagen testen, en raakte zo gewend aan het Formule 1 geweld. De test verliep goed. Toen kreeg ik de 2e test aangeboden in Jerez in Spanje, en vertelde ze mij, dat ze in mij geïnteresseerd waren, en een contract met wilde afsluiten. Iedereen zat op hete kolen, in afwachting van het wel of niet verkrijgen van een superlicentie. Het verkrijgen van deze superlicentie heeft zoveel voor mij veranderd, opeens was iedereen in mij geïnteresseerd.

De wereld keek toe, toen Kimi zijn debuut maakte in Melbourne in 2001. Hoe was het mogelijk dat deze jongen vanuit de Formule Renault, meteen belande in de Formule 1. Hij bewees het gelijk van Peter Sauber, door gelijk als 6e te finishen. In feite presteerde hij het hele jaar door goed. Zo werd hij 4e in Canada en Oostenrijk, en 5e in Silverstone. Hij behaalde in zijn debuut jaar in de Formule 1 in totaal 9 WK punten, hiermee eindigde hij het jaar op de 10e plaats in het wereldkampioenschap.

“Ik had een goede auto, en een paar goede races. De start van het seizoen was wel een beetje moeilijk, ook ben ik een paar races uitgevallen door, motor problemen, versnellingsbak problemen, en in San Marino kwam mijn stuurtje los te zitten. Daarna had ik enkele goede races. Ik heb geen echte ongelukken gehad, en ik zat dicht bij mijn teammaat Nick Heidfeld, dus dat was wel goed”.

Nog voor het eind van het seizoen, had Kimi al zijn volgende stap gemaakt. Hij kreeg een stoeltje aangeboden bij het McLaren Mercedes Team voor 2002. In feite verving hij daar zijn landgenoot Mika Hakkinen, die het een jaar rustig aan wilde gaan doen.

“Ik dacht eerst dat ze me wilde hebben om te testen, maar hier had ik geen interesse in. Maar gelukkig zei Ron Dennis meteen dat het om een racestoeltje zou gaan. Alles hing er nu vanaf of Peter Sauber mij zou laten gaan. Ik had immers nog steeds een contract met hem. Gelukkig zijn Ron en Dennis eruit gekomen, en kon ik beginnen bij McLaren. Dit was voor mij een droom die uitkwam”.

Kimi werd in de eerste race voor McLaren meteen 3e in Australië. Ook werd hij 3e op de Nürbürgring en Suzuka, maar zijn beste race reed hij ongetwijfeld in Magny-Cours tijdens de Franse Grand Prix. Hij lag op de eerste plaats, maar maakte toen een fout, door over olie heen te rijden, en werd hij naar de tweede plaats verwezen.

Zijn eerste overwinning kwam in Maleisië in 2003, en als hij geen motorische problemen zou hebben gehad, had hij ook op de Nürbürgring gewonnen. Zijn constante podiumplaatsen (hij had 7 tweede plaatsen), bewezen dat hij zich titelkandidaat mocht noemen. Kimi won de Grand Prix van België in 2004, en werd 2e in Engeland en in Brazilië, waar hij het aan de stok had met zijn nieuwe teammaat Juan Pablo Montoya. Kimi Raikonnen is nog maar 25 jaar oud, en heeft nog veel tijd voor zich. Wordt 2005 zijn jaar?

Lang leek het er op dat Kimi zijn eerste wereldtitel zou kunnen behalen in 2005 maar een zware taak stond hem te wachten. De Spanjaard Fernando Alonso weet hem namelijk telkens net even een stapje voor te blijven, maar tot de Grote Prijs van Brazilië houdt de Fin zicht op zijn eerste wereldtitel. Zeven Grand Prix’ weet hij op zijn naam te schrijven, en maarliefst twaalf keer staat hij op het podium. De vijf uitvalbeurten zorgen er echter voor dat Räikkönen zijn titel dit jaar niet kan binnenhengelen. De betrouwbaarheid van de Renault weegt zwaarder dan de snelheid bij McLaren en Räikkönen, en Alonso pakt in Brazilië de titel. Een zware domper voor de Fin, krijgt hij in 2006 zijn revanche?

Nee. We kunnen kort zijn, Kimi Räikkönen komt niet eens in de buurt van een wereldkampioenschap. Net als in de vorige jaren weet de Fin zijn steevast meerijdende pechduiveltje niet van zich af te schudden. De McLaren MP4-22 is niet betrouwbaar genoeg voor een gooi naar het wereldkampioenschap. In zes races haalt Räikkönen de finish niet. Ter vergelijking, Fernando Alonso – die opnieuw wereldkampioen wordt en in 2007 voor McLaren uit zal komen – ziet in slechts twee Grand Prix’ het zwartwitgeblokt niet. De uitvalbeurten zijn niet te wijten aan het rijderstalent van de Fin, die in de races dat hij wel finishte altijd in de punten eindigde. Räikkönen begint zijn seizoen goed met een derde klassering in Bahrein. Na een uitvalbeurt in Maleisië haalt hij ook in Australië het podium (tweede plaats, achter Alonso), en ook in Engeland, Canada, Duitsland (allen derde) en Italië (tweede) pakt hij het podium.

De vijfenzestig WK punten waarmee Räikkönen het seizoen nog weet af te sluiten staan schril af tegen de 134 van Alonso, en de 121 van Schumacher. Ook Massa (80) en Fisichella (72) moet hij voor zich laten gaan in de eindklassering. Het jaar 2006 wil de Fin het liefst snel vergeten, en het was tijd voor een grote verandering in zijn carrière. Het gepimpte zilvergrijs van McLaren verruild hij voor het rood van Ferrari. Ferrari, die na jaren zijn kopman Michael Schumacher ziet vertrekken biedt Räikkönen zoals vele geruchten al voorspelden een contract aan. Räikkönen zal in 2007 naast de ‘geslepen diamant’ Felipe Massa rijden, in de hoop nu eens eindelijk die titel mee naar huis te nemen.

De eerste race van het seizoen 2007 is in ieder geval wel hoopvol voor de Fin. Op het Albert Park in Australië pakt de Ferrari-coureur zijn eerste overwinning met het Italiaanse team. Ook de races in Maleisië en Bahrein leveren podiumplaatsen op. De Fin boekt ook in Frankrijk en Engeland de overwinning, en blijft ook verder in het seizoen goed en constant presteren. Räikkönen doet volop mee om het kampioenschap, en dankzij sterke resultaten in Japan en China is de titel opeens erg dichtbij. Debutant Lewis Hamilton staat er dan wel het dichtst bij, maar als de Brit spint in de finale in Brazilië ligt de titel voor het grijpen. Räikkönen komt na de laatste pitstop op de eerste plaats te rijden, Alonso en Hamilton komen niet ver genoeg naar voren. De titel is voor Kimi Räikkönen.

Ook in het seizoen 2008 zal de Espoo geboren coureur weer in de rode Ferrari-bolide van start gaan. Hiermee gaat hij opnieuw proberen om de wereldtitel naar zich toe te halen en tevens samen met teamgenoot Felipe Massa het constructeurskampioenschap voor Ferrari te winnen.
 

•  foto's van kimi räikkönen