Renault debuteert in 1977 met de revolutionaire RS01. Voor het eerst in de geschiedenis van de Formule 1 is er een auto met een turbomotor. Als enige coureur komt Jean-Pierre Jabouille uit voor het team. De turbo Renault is geen succes en gaat om de haverklap stuk.

In 1978 gaat het beter met Renault en Jabouille weet tijdens de GP van Watkins Glenn in de VS een vierde plaats voor het team te scoren. Met drie punten wordt hij twaalfde in de WK stand. In 1979 gaat het succes van de Renault Turbo verder. Voor de eerste maal worden er twee auto's ingezet. René Arnoux is de tweede coureur naast Jabouille. JPJ weet de GP van Frankrijk op zijn naam te schrijven. De rest van het seizoen is een grote malaise voor Jabouille. Arnoux weet nog een paar maal een podiumplaats te behalen en scoort 17 punten. Renault sluit het kampioenschap af met 26 punten en wordt zesde in het constructeurskampioenschap.

Als Arnoux in 1980 zowel de GP van Brazilië als de GP van Zuid Afrika op zijn naam weet te schrijven lijkt het Renault team de juiste weg te zijn ingeslagen, maar dit blijkt een utopie te zijn. De rest van het seizoen wordt een opeenvolging van technische tegenslagen. Jabouille wet de GP van Oostenrijk nog op zijn naam te schrijven en Arnoux sprokkelt nog enkele punten bijeen. In het WK voor constructeurs word het Franse team vierde met 38 punten.

Jabouille wordt in 1981 vervangen door "Le Professeur" Alain Prost. De start van het seizoen is matig, maar met de inzet van de Renault RE30 keert het tij. Prost wint de GP van Frankrijk, Nederland en Italië. Hij wordt vijfde in het WK en wordt de nieuwe eerste coureur van het team. In dit jaar lijkt Arnoux het slachtoffer te zijn en ondervindt veel pech aan zijn Renault. Toch wordt het team derde in het constructeurskampioenschap.

Als favoriet voor het kampioenschap vangt Renault het seizoen 1982 aan. Na winst van Prost tijdens de GP in Zuid Afrika lijkt het Renault team oppermachtig, maar het grootste gedeelte van het seizoen wordt een opeenhoping van technische defecten. In Frankrijk wordt de eerste dubbelzege bijgeschreven. Renault wordt teleurstellend vierde in het constructeurskampioenschap.

1983 is een goed seizoen voor Renault. Met Prost en Eddie Cheever als coureurs heeft het team diverse successen. Prost wint met de RE40 vier Grand Prix'. In de laatste race van het jaar weet Nelson Piquet met de Brabham-BMW de titel voor Prost zijn neus weg te kapen. Renault eindigt als tweede achter Ferrari in het constructeurskampioenschap. De twee jaren daarna zijn een bittere teleurstelling. Prost verlaat het team en vertrekt naar McLaren, Cheevers contract wordt niet verlengd. Met Patrick Tambay en Derek Warwick worden nog enkele podiumplaatsen behaald, maar overwinningen lijken tot het verleden te behoren.

In 1985 trekt Renault zich terug als team om zich te concentreren op de rol van motorenleverancier. Er worden successen geboekt met Williams en Benetton. Eind '97 stopt Renault met het leveren van motoren en lijkt de rol van de Fransen in de F1 uitgespeeld.

Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, en in 2000 neemt het Franse bedrijf het Benetton team over. Het volgende seizoen wordt gebruikt als springplank naar 2002 om daar als zelfstandig constructeur verder te gaan onder de naam Renault F1 Racing. Dit jaar verschijnt Renault aan de start met Jarno Trulli en Jenson Button en er worden enkele goede resultaten behaald.

Voor 2002 heeft Renault als doel gesteld om de vierde plaats in het constructeurskampioenschap zeker te stellen. Dat lukt, al is het verschil met de concurrentie aanzienlijk. Button scoort regelmatig punten, Trulli wordt achtervolgd door pech. In dit jaar maakt Renault bekent dat Button voor het seizoen 2003 wordt vervangen door testcoureur Alonso. Trulli rijdt enkele goede races. Voor het seizoen 2003 wordt Alonso geacht om het de concurrentie moeilijk te gaan maken.

Deze verwachtingen komen uit. In Maleisië staan beide Renaults op de eerste startrij. In Hongarije komt de eerste zege voor Alonso en is daarmee de jongste GP winnaar ooit. In de kwalificaties is Trulli de toonaangevende coureur. Renault weet het seizoen als vierde in het constructeurskampioenschap af te sluiten.

Toch opent Renault in 2004 – met als coureurs opnieuw Fernando Alonso en Jarno Trulli - de aanval op de aloude topdrie. Een nieuwe meer conventioneel gebouwde motor (blokhoek 72 graden ten opzichte van de extreem wijde blokhoek van 111 graden van de oude krachtbron ) zou de sleutel moeten zijn voor meer Grand Prix-zeges.

Dat lukt echter niet. Net als in 2003 wordt slechts één zege geboekt: Jarno Trulli wint vanaf pole-position in Monaco. De Renault R24 blijkt een uiterst lastig hanteerbare wagen. Opmerkelijk: in de eerste seizoenshelft heeft Trulli de overhand. Maar als de Italiaan in de Grand Prix van Frankrijk in de laatste ronde zijn derde plaats verspeelt aan Rubens Barrichello (Alonso finisht als tweede), maakt hij vervolgens niets meer klaar.

Na de Grand Prix van Italië wordt hij vervangen door Jacques Villeneuve, die eveneens geen punten kan toevoegen aan het totaal van Renault. Het team eindigt in het WK voor constructeurs op de derde plaats, met 105 punten. Voor 2005 wordt de aanval geopend op de dominantie van Ferrari met – andermaal – een nieuwe krachtbron en een nieuwe ‘oude’ coureur. Giancarlo Fisichella keert terug bij de renstal die in 2001 nog als Benetton/Renault door het leven ging. Met drie zeges uit drie races domineert Renault op dit moment het seizoen